Chemicy teoretyczni z Autonomicznego Uniwersytetu w Madrycie określili, że cienka nanorurka węglowa tworząca podwójną helisę może być stabilna do temperatury 1000 K. Struktura tego typu znana jest dotąd przede wszystkim w świecie biologii i opisuje budowę DNA.
Nanorurki wykazują wysoką wytrzymałość na rozciąganie i unikalne własności elektryczne oraz są znakomitymi przewodnikami ciepła. Te własności sprawiają, że są stale badane jako obiecujące materiały do zastosowań w wielu dziedzinach nauki i przemysłu. Prowadzone są również prace teoretyczne nad stworzeniem nowych struktur na bazie węgla.
Nanorurki węglowe o średnicy mniejszej niż 3 angstremy są uważane za struktury niestabilne ze względu na duże naprężenia wiązań, które są konieczne, aby utrzymać ich kształt. Zespół naukowców Jose Manuela Garcii de la Vega obliczył, że helisa o średnicy 3,2 angstrema z następujących po sobie pojedynczych, podwójnych i potrójnych wiązań pomiędzy atomami węgla może istnieć w stabilnej formie. Nici helisy są połączone pojedynczymi wiązaniami. Do tego naukowcy przewidzieli widma Ramana, IR i optycznej absorpcji niezwykłych nanorurek, co pozwoli na ich identyfikacje podczas eksperymentów.
(pj)
Kategoria wiadomości:
Z życia branży
- Źródło:
- rsc.org
Komentarze (0)
Czytaj także
-
Nowoczesne materiały dla energooszczędnych konstrukcji: rola kompozytów
Izolacja termiczna stanowi kluczowy element w kształtowaniu efektywności energetycznej budynków, a zastosowanie kompozytów jako materiałów...
-
Co naprawdę można zobaczyć pod mikroskopem? Od preparatu do świadomej obserwacji
Mikroskop potrafi pokazać świat, którego nie da się zobaczyć gołym okiem, ale jego możliwości mają konkretne granice. To, co zobaczymy, zależy nie...
-
-
-
-
-
-